در جایی که دشمن با مثل حسین (ع) و آن هم در قتگاه سلفی می گیرد، چگونه می توان عشق بازی ترسایان با قطام زمان و حامی قاتلان را، آن هم در خانه ملت هضم کرد. بله هر دو چهره سلفی گری رسوا شد. گاهی افراط و با سیمای انتحار و گاهی تفریط با نقاب امید و هر دو به خاطر ترس. اینجاست که معلوم می شود فاصله بین سلفی و سَلَفی، فتحه نیست، بلکه فاتحه است. بله فاتحه!

  سیاسی